دانلود فیلم و موزیک

چگونه تلویزیون حامد بهداد را نامرئی كرد!

مشغول تدوین یكی از فیلم هایم بودم كه دوستی تماس گرفت كه الفبای مهربونی حامد بهداد رو دعوت كرده یه نگاه بنداز بد نیست. سریع خودم و به تلویزیون رسوندم كه قاسم افشار مشغول خواندن همان ترانه همیشگی اش بود. در ادامه احمدزاده از حامد بهداد خواست تا حرف آخرش را بزند. بهداد شروع به صحبت كرد‏، صدای بهداد روی تصاویر متنوعی از احمدزاده و همكارش‏ در انواع و اقسام نماهای بسته پخش شد و در انتها بدون آن كه تصویر واضحی از این بازیگر توانای سینما و تلویزیون ببینم از او خداحافظی كردند و كات. در گذشته دیده بودیم كه تلویزیون حتی با نمای متوسط از خانم های بازیگر مشكل دارد اما نمی دانستم كه همه چیز بشدت سلیقه ای شده است. نكته جالب اینجاست كه همكار احمدزاده هنگام خداحافظی از حامد بهداد با افتخار هرچه تمام تر به بینندگان گوشزد كه به قولشان عمل كرده و حامد بهداد را به تلویزیون دعوت كرده اند. حیف از حرفهای دل بهداد كه از شهدا گفت و كسی چیزی ندید!

رابرت آلتمن و مجسمه اسکار

خداحافظ آقای آلتمن ، فیلمساز معترض و غیرعادی سینمای امروز ، که با فیلم هایی مانند « مش » و « نشویل » و « بازیگر » کاراکتر سینما را ورای روابط و داستان های هالیوود شکل دادی و مناسبات رایج جامعه غرب را در سطوح و ابعاد مختلف به هجو کشاندی.



خداحافظ آقای آلتمن ، که 10 سال عمل پیوند قلبت را از جامعه سینمایی و دوستدارانت پنهان کردی تا همچنان فیلم بسازی و در حالی که داشتی برای آغاز فیلم جدیدت در فوریه برنامه ریزی می کردی در بیمارستانی در لس آنجلس به دلیل پیچیده ای که هنوز اعلام نشده به دیار باقی شتافتی

 يكي پريد رو به خاوران،

يكي پريد به باختر

يكي به روي آشيون فاخته كشيد پر ...

/ از يك ترانه كودكان /



در سال 1975 ميلوش فورمن فيلمي ساخت كه در ايران با نام " ديوانه اي از قفس پريد " به نمايش در آمد. فيلم " ديوانه اي از قفس پريد" معتمدي كه بر پرده سينماهاي تهران است، از اين عنوان بهره جست تا شخصيت روزبه داستانش كه همچون مين منفجر نشده بود و نه خنثي مي شد و نه منفجر به نوعي بيانگر شخصيتي باشد كه اجتماع شديدا به او و اصلاحاتش نياز دارد و اما طردش مي كند و كنارش مي گذارد. بيمار رواني مسخ شده و ناتوان شده با كلاه و صندلي چرخدار، چيزهايي بودند كه ما در فيلم فورمن هم ديده بوديم. يكه تازي و اعتراض روزبه هم به شكلي يا د آور مك مورفي فيلم فورمن بود كه مي خواست يك تنه معادلات دنياي كه پر از نظمي كثافت است را به هم بريزد.

بي گمان يکي از برتري هاي تلويزيون نسبت به ديگر رسانه ها در اينست که توانايي آن را دارد تماشاگرش را در يک بازه زماني طولاني با خود در گير کند. هر چند که در اين زمينه تا حدي با رُمان مشترک است اما قدرت تصوير و حرکت، تواني مضاعف به آن بخشيده است. اين رسانه از ديرباز آموخته که يکي از روش هاي جذب مخاطب ، استفاده از داستان هايي با قابليت تصوير پردازي بالا و نزديکي بيش از حد به علايق و اتفاقات موجود در زندگي روزمره ي تماشاگرانش است. به گونه اي که تماشاگر حل شده در اين زندگي ماشيني وگاه دور افتاده از بسياري از خواسته هاي خود، مشتاق و آگاهانه ساعاتي را براي غرق شدن در اين جعبه جادويي اختصاص مي دهد. اين خاصيت مستمر بودن و حضور داشتن در ميان خانوادهِ مخاطب که مثلاً در مورد رسانه قدرتمندي چون سينما صدق نمي کند ، مي تواند سبب ايجاد يک ارتباط پايدار دوطرفه ميان مخاطب و رسانه گردد. هيچ الزامي براي تجربه خانوادگي يک فيلم در سينما وجود ندارد درحاليکه اين امر درمورد تلويزيون حتي اگر به صورت اجباري يا تصادفي هم شده در خانواده اتفاق مي افتد ( فراموش نکنيم که در سالهاي دهه۱۹۵۰ سينما به ناچار براي مقابله با تهديدي جدي به نام تلويزيون به ساخت آثار پرهزينه ي حماسي رو آورد). اين امر خصوصاً در مورد مجموعه هاي تلويزيوني به دليل تماس دنباله دار و طولاني مدت با مخاطب مي تواند بيشتر ملموس باشد. البته مجموعه هاي داستانگو در اين ميان از قابل توجه ترين ها هستند. کافيست به ميزان پخش آگهي هاي تجاري در ميان يک مجموعه داستاني پرطرفدار تلويزيون نظري بياندازيم تا به ماهيت اين ارتباط عميق دوطرفه پي ببريم

محمدرضا فروتن و ترانه علیدوستی در نمایی از "کنعان" ساخته مانی حقیقی

کمتر از 9 روز به آغاز جشنواره بیست و ششم باقی است. نمی دانم چرا این دوره برای من شور و حال همیشگی را ندارد. اخباری هم که از گوشه و کنار به گوش می رسد، اصلا جالب نیست.

لیست فیلم های بخش مسابقه، میهمان و فیلمهای اول تا این لحظه، اعلام نشده و از میان آثار تولیدی امسال و فیلم هایی که بر اساس حدس و گمان می توان به شان امیدوار بود، دلمان به این ها خوش است:

نمی دانم. اما دلم می خواهد کنعان فیلم معرکه ای باشد. بخاطر مانی حقیقی، اصغر فرهادی و ترانه علیدوستی. کارنامه این سه نفر، کارنامه معرکه ای است. به این جمع، محمدرضا فروتن و بهرام رادان را هم اضافه کنید که می توان توقع داشت بد بازی نکرده باشند.

اگر "یک تکه نان" را محصول شرایط بعد از "مارمولک" بدانیم، کمال تبریزی از "لیلی با من است" به این طرف، فیلم بد نساخته است. توقع بیجایی نیست که باید همیشه پای یک زن در میان است فیلم خوبی باشد. هم بخاطر کارگردانش و هم بخاطر سه بازیگر توانمندش: حبیب رضایی، گلشیفته فراهانی و مهران مدیری.

سیدرضا میرکریمی که سه سال پیش با "خیلی دور خیلی نزدیک" و به تنهایی چراغ جشنواره بیست و سوم را روشن کرد، امسال با به همین سادگی و آنطور که از گوشه و کنار شنیده می شود، نمی خواهد حالمان را جا بیاورد. اظهارنظرها درباره این فیلم، ضد و نقیض است.

سامان مقدم با "مکس" و "کافه ستاره" به عنوان یک کارگردان خوش ذوق و سلیقه، توقعی را ایجاد کرده که هرچند "پریدخت" این انتظار را برآورده نکرد، اما صد سال به این سالها قرار است حتی بهتر از "کافه ستاره" باشد. گروه پرویز پرستویی، رضا کیانیان و فاطمه معتمدآریا این امیدواری را بیشتر می کند.

در تبحر مجید مجیدی به عنوان کارگردان شکی نیست. "بچه های آسمان" و "رنگ خدا" همچنان بهترین آثارش هستند و دو فیلم بعدی "باران" و "بید مجنون" از ضعف فیلمنامه رنج می برند. اما آواز گنجشکها به بخش مسابقه جشنواره برلین راه یافته و می توان امیدوار بود که حداقل از دو فیلم اخیر مجیدی بهتر و کامل تر است

شاید امروزه بازیگران اندکی باشند که تماشاگران مشتاقانه به انتظار تماشای آخرین آثارشان بنشینند و به نوعی، به خودشان دلداری دهند که یک فیلم خوب از آنها خواهند دید. البته این امر شاید به خاطر آن است که دیگر ستاره سازی به آن مفهوم قدیمی، آن طور که مثلاً در دهه های ٤٠ و ٥٠ هالیوود رایج بوده، وجود ندارد و مثلاً می بینیم که پر فروش ترین های این سالهای هالیوود، بیشتر به مدد جلوه های ویژه ی رایانه ای و یا تمسک جستن به داستان های مصور، توفیق یافته اند و نه حضور بازیگرانی در ابعاد ستاره های سینمایی در معنای متعارف آن. (مثل همین توبی مگوایر در سری "اسپایدرمن"، حالا شما بگویید که مگوایر این همه تماشاگر را به سینما ها می کشاند و یا خود شخصیت اسپایدرمن به عنوان یک پدیده - ستاره ی سینمایی نو ظهور؟).
اما بعضی ها هم مثل رابرت دنیرو، داستین هافمن وستاره همین فیلم « ۸۸ دقیقه »، آل پاچینو، سالهاست که به خاطر نبوغ کم نظیرشان در هنر بازیگری، عنوان ستاره را با خود به همراه داشته اند و همچون پیر و معبود شان مارلون براندو، تلیفیقی راستین از دو کلمه بازیگر وستاره پدید آورده اند و سبب شده اند که خواننده - تماشاگری مثل من با خواندن تیتری درباره ی فیلم « ٨٨ دقیقه »، بی قراری اش برای تماشای آخرین اثر این بازیگر محبوب چند برابر شود و پیش آگاهی های بازدارنده ای مانند اینکه با فیلمی خوب روبرو نخواهد شد، هم نتواند مانع مستحکم متوقف کننده ای برای تماشای این اثر باشد.
حالا اینکه چرا مطالب بالا را گفتم به خود فیلم برمیگردد که آشکارا اثری نفس گیر و البته طاقت فرسا است ، نه اینکه تماشاگر را دچار دلزدگی کند و او را در میانه ی تماشای اثر از انتخاب چنین فیلمی برای دیدن، پشیمان سازد، بلکه به این دلیل که کارگردان این تریلر جنایی پرهیجان، چارچوب ساختاری اثر خود را بر حرکات و واکنش های شخصیت اول خود بنا می نهد. خوشبختانه در اینجا این شخصیت کسی نیست جز آل پاچینو که ایفای چنین نقش هایی برای کسی با کارنامه ی او نه تنها کاری ندارد، بلکه به تماشاگر علاقه مند به او، اجازه می دهد که شاهد مجدد ارائه ی توانایی های این هنر مند تراز اول دربازآفرینی واکنش های یک شخصیت گیر افتاده در یک موقعیت بحرانی باشد. حرکات و رفتار پاچینو علاوه بر اینکه تماشاگر را به خود جذب میکند (که البته به نوعی همراه با تجدید خاطره ی بازی این هنر مند در نمونه هایی چون "بعداز ظهر سگی" ، "مخمصه" و "مردمی که می شناسم" است)، در مخفی کردن ضعف های ساختاری و روایی فیلم نیز که ناشی شده از موقعیت آفرینی های پیاپی و البته سطحی و عدم شخصیت پردازی کامل شخصیت های مکمل است، موثر واقع می شود